อาจดูเป็นเรื่องตลก
เวลาผมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง
ในวันที่ผ่านมา
ผมพึ่งเข้าใจความรู้สึกของ
นักร้องที่ออกอัลบั้มแล้วแผ่นขา
นักวาดรูปที่มีคนมามุ่งดูผลงานม
มันรู้สึกดี และมีความสุข
ผมย้อนถามตัวเองหลายต่อหลายรอบ
ทุกอย่างมันรวดเร็ด
จนผมจับเอาไว้แทบไม่ทัน
อย่างหนึ่งที่มันเด้งขึ้นมาชัด ๆ คือ
มันคงเป็นรางวัลจากความเหน็ดเหน
ตลอดหลายเดือน
แต่เอาจริง ๆ ตั้งแต่ตื่นนอนหลังจากคืน
วันที่ 8 จนตอนนี้ผมรู้สึกว่ามัน “ไม่ใ่ช่ชีวิตผมเลย”
ชีวิตผมมันต้องมีปัญหาเยอะ ๆ หน่อย
มีเรื่องให้คิดให้แก้ คอยทบทวนอยู่เสมอ
แต่กลับมีแต่เรื่องสวยงาม
ผมมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ชีวิตผม
หนึ่งในคำพูดที่ผมเคยอ่านเจอ
“ความสำเร็จเป็นแค่ จุดเริ่มต้นบทใหม่ของเรื่องต่อไ
นี่อาจเป็นความหมายที่ช่วยผมได้
ผมอยากกลับไปเหนื่อย กลับไปใช้ชีวิตที่ผมคุ้นเคย
และผมรักชีวิตแบบนั้น
ผมว่าไม่ว่าเรามีชีวิตแบบไหน?
จะสุขหรือทุกข์มากขนาดไหน
เราก็ไม่พอใจกับมันหรอก
ถ้าเรายังนั่งดูมันเฉย ๆ
สำหรับผมตัวชี้วัดของ ” ชีวิต” คือ
***ตอนนี้…ขณะนี้ เราทำอะไรและมันมีคุณค่ากับชีวิ
ขณะที่เวลาที่ค่อย ๆ หายไปมากขนาดไหน
ชีวิตมีแล้วใช้มันให้คุ้มครับ..
บทเรียนเดียวที่ผมได้?
จากวันที่?
8 กันยายน
ที่งาน Youth Day โชว์ของปีนี้ครับ
